Μια η ανάρτηση του Αλέξανδρος Τσουβέλας που κατέβηκε ως «βλάσφημη», μια η λογοκρισία του δημάρχου στη Φλώρινα στους Banda Entopica —και ξαφνικά η Ελλάδα του 2025 μοιάζει να ξαναπιάνει το νήμα από τα πιο σκοτεινά της αντανακλαστικά.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένα «ατυχή» περιστατικά. Είναι το μοτίβο: η τέχνη, η σάτιρα και ο δημόσιος λόγος περνούν από κόσκινο «ευαισθησιών», «ηθικής τάξης» και διοικητικής αυθαιρεσίας. Όχι με ρητές απαγορεύσεις (αυτές θα ήταν ειλικρινείς), αλλά με το πιο αποτελεσματικό εργαλείο του 21ου αιώνα: την αποσιώπηση. Κατέβασμα ανάρτησης εδώ, διακοπή συναυλίας εκεί, ένα «μην το συνεχίζετε» με μικρόφωνο κλειστό.
Η λογοκρισία σήμερα δεν φορά στολή· φορά γραβάτα και χαμόγελο. Δεν επικαλείται νόμους, επικαλείται «το κοινό αίσθημα». Δεν λέει «απαγορεύεται», λέει «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή». Και πάντα, μα πάντα, βαφτίζεται «προστασία» — της πίστης, της τάξης, της ηρεμίας, της εικόνας του τόπου.
Το αποτέλεσμα όμως είναι ίδιο: ένα τοπίο όπου ο καλλιτέχνης μαθαίνει να αυτολογοκρίνεται πριν μιλήσει, ο κωμικός να ζυγίζει κάθε λέξη σαν να περνά από εισαγγελέα, και το κοινό να συνηθίζει στην ιδέα ότι «καλά έκαναν και το έκοψαν». Έτσι χτίζεται η σιωπή: λίγο-λίγο, με συναίνεση.
Η Ελλάδα του 2025 δεν χρειάζεται περισσότερη «ευπρέπεια». Χρειάζεται περισσότερο θάρρος. Θάρρος να αντέχει την πρόκληση, την ειρωνεία, την ενόχληση. Γιατί η τέχνη που δεν ενοχλεί, απλώς διακοσμεί. Και μια δημοκρατία (εντελώς ασθενική) που φοβάται ένα τραγούδι ή ένα αστείο, έχει ήδη αρχίσει να φοβάται τον ίδιο της ετοιμοθάνατο εαυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου